استاد بهترین و آخرین مطالب و دانستنیهای فارسی

این روزها با باب دیلن در خیابان ها قدم می زنم

پست این روزها با باب دیلن در خیابان ها قدم می زنم از بلاگ اصلی آن دریافت شده و به همراه درج لینک منبع نمایش داده شده است. در صورتیکه مطالب نمایش داده شده نا مناسب بوده و شایسته تذکر میباشد، بر روی دکمه درخواست حذف کلیک نمائید تا از دسترس خارج گردد.



این روزها با باب دیلن در خیابان ها قدم می زنم

درخواست حذف اطلاعات
روزهای عجیبی است. وقتی که در کتاب های تاریخ چنین روزهایی را می خوانی با خودت می گویی که چرا مردم آن زمان اینقدر هیجان داشته اند و احساساتی بوده اند؟ اما غافل از این که مهم مردم آن زمان نیستند و شرایط است که حتی تو را هم به شکل همان مردم توی تاریخ در می آورد. اینطور می شود که می فهمی خودت هم جزو تاریخ هستی. در حال خواندن کتاب زندگینامه استالین توی اتوبوس ایستاده ام و با خودم فکر می کنم چرا امروز از هر ی پرسیدم استالین را می شناسی همه با یک صدای بی حوصله گفتند «نه»؟ آن هم در جامعه ای که یک سری چشم بسته هیتلر را دوست دارند! چقدر تاریخ باید خودش را تکرار کند تا ما به خاطر بسپاریمش؟ در حال وج از اتوبوس چند نفر پشت سرم همه اش من را به جلو هل می دهند و نمی فهمند که جلوی من هم شلوغ است و به فرض که از اتوبوس هم سریع پیاده شوند ایستگاه به اندازه کافی شلوغ هست و باز هم باید صبر کنند و اصلن این احمق ها برای چه چیزی اینقدر عجله دارند؟ برای رفتن به خانه و خو دن؟ برای تلگرام چک ؟ برای چه چیزی؟ چراغ قرمزها هم که اهمیتی ندارد برایشان پس حتما کار خیلی مهمی دارند. اگر این همه آدم کارهای مهم می کنند پس چرا هیچ وقت اهمیتی پیدا نمی کنند؟ بیخیالشان می شوم و می روم کنار تا زودتر به مقصدشان برسند و آ از همه با خیال راحت از اتوبوس پیاده می شوم. چقدر باید هم دیگر را هل بدهیم و زیر دست و پا له کنیم تا بفهمیم با عجله فقط اوضاع را بدتر می کنیم؟ به سمت پیاده رو که می روم جمعیت زیادی که در آن جا جمع شده توجهم را جلب می کند. آدم های یک شکلی را می بینم که می خواهند آدم های معمولی را شبیه خود کنند. یک الگوی تکرار شونده. چند آدم یک شکل که پوستر یک ک دا در دستشان است از عابران می پرسند چرا به ک دای ما رای نمی دهی و می خواهند متقاعدش کنند که به ک دای آن ها رای دهد. دلایل احمقانه است در این حد که «اگر تورم تک رقمی شده پس چرا هنوزم انقدر گرونی داریم؟» نگاه تحقیر آمیزی به همه شان می کنم و بدم نمی آید یک چیزکی بهشان بگویم و سر صحبت را باز کنم اما نمی دانم چرا بیشتر انزجار دارم از این کار. منتظر اتوبوس دوم نمی مانم و پیاده به سمت خانه می روم. حدود ۴۰ دقیقه پیاده روی دارم اما حوصله تحمل چند ثانیه دیگر آن ها را ندارم. چه قدر این شبح های سیاه یک رنگ و یک دست دوست دارند آدم های رنگی و متفاوت را شبیه خود کنند. می گویند ما از جنگ نمی ترسیم. رنگ سبز را روی سیاهی شان می کشند که ی نفهمد رنگ واقعی شان چیست. چقدر آدم باید کشته شود تا بفهمیم که دیگر جنگ کافیست؟ ع سید خندانی را روی زمین می بینم و با خودم می گویم که این جایش روی زمین و زیر پا نیست. برش می دارم. یک نفر توی ترافیک ایستاده و داد می زند. از آن عشق چه گوارایی هاست. از همان هایی که فکر می کند با داد زدن به همه می فهماند که حق با اوست. ماشین ها هم با بوق شان خفه اش می کنند. ماشین ها به او می فهمانند که حق با آن هاست چون صدای هیچ آدمی به بوق ماشین نمی رسد. چقدر بوق لازم است که گوش کرشان صدای بیرون را هم بشنود؟ هر چه از مرکز شهر دور می شوی نمایش هم کم رنگ تر می شود. تا این که به خانه می رسی. اینجا دیگر خودت هستی و نمایشی در کار نیست. به ی نمی خواهی چیزی را بفهمانی. تنها سو این است که چقدر باید بگذرد تا بار دیگر سازت را از کیفش بیرون بیاوری؟ چقدر دوست داری آهنگ blowin in the wind را گوش کنی و فکر می کنی چرا خودت تمرین نکنی و آن را نخوانی. کلی تمرین می کنی و نتیجه اش می شود این. نسخه ای که شاید صدایش به گوش اشی باب دیلن نباشد و احساسات هم آنقدر تویش نباشد. فقط یک تقلید که آدم را آرام می کند. چقدر باید این آهنگ را گوش کنی و بخوانی تا آرام بگیری؟ اما جواب فقط یک چیز است. همان که باب دیلن می گوید : how many roads must a man walk down before you call him a man how many seas must a white dove sail before she sleeps in the sand yes, and how many times must the cannon balls fly before they're forever banned the answer, my friend, is blowin' in the wind the answer is blowin' in the windyes, and how many years can a mountain exist before it's washed to the sea yes, and how many years can some people exist before they're allowed to be free yes, and how many times can a man turn his head and pretend that he just doesn't see the answer, my friend, is blowin' in the wind the answer is blowin' in the windyes, and how many times must a man look up before he can see the sky yes, and how many ears must one man have before he can hear people cry yes, and how many deaths will it take till he knows that too many people have died the answer, my friend, is blowin' in the windthe answer is blowin' in the wind bob dylan پ.ن : آهنگ اصلی را اگر نشنیده اید یک جوری آن را تهیه کنید و با جان و دل آن را گوش کنید. این آهنگ در همان زمان که منتشر شد، تبدیل به نماد جریان اعتراضی سیاه پوستان شد. بعد از آن هم مرهم دل خیلی از افراد و گروه ها و جریان ها بود. چند سالی هم هست که همراه همیشگی من در هرجایی است که بتوانم آهنگی گوش کنم.



منبع : http://mooshekafi.blogsky.com/1396/02/28/post-86/این-روزها-با-باب-دیلن-در-خیابان‌ها-قدم-می‌زنم